Wydarzenia
   
Artykuł NIEWIDOCZNY dla użytkowników
Data: 29.05.2018 09:59


Pawilon Polski na 16 Międzynarodowej Wystawie Architektury – La Biennale di Venezia

Przeglądaj zdjęcia ->
Pawilon Polski na 16 Międzynarodowej Wystawie Architektury – La Biennale di Venezia
Jeden z pięciu modeli prezentowanych na wodzie na wystawie Amplifikacja natury w Pawilonie Polskim. Schematyczny model domu Zofii i Oskara Hansenów w Szuminie (stan z 1975). badania i rekonstrukcja: CENTRALA, foto: Anna Zagrodzka.

Architektura jako sfera zbiorowej wiedzy o przyrodzie i sposób doświadczania skali planety – to myśl leżąca u podstaw projektu „Amplifikacja natury”. Wystawa według pomysłu grupy projektowej CENTRALA i kuratorki Anny Ptak zostanie zaprezentowana w Pawilonie Polskim na 16 Międzynarodowej Wystawie Architektury – La Biennale di Venezia. Do współpracy przy projekcie zaproszono artystkę Izę Tarasewicz, która zinterpretowała efekty badań CENTRALI, tworząc instalację podkreślającą procesualny charakter projektu. Jej rzeźbiarska reprezentacja pojęcia amplifikacji natury unaoczni zmienność i skalę zjawisk naturalnych oraz procesów przyrodniczych, jakim podlegają konstrukcje architektoniczne, a które stanowią ich niedoceniany budulec. Wystawa zorganizowana przez Zachętę – Narodową Galerię Sztuki zostanie otwarta w Wenecji 26 maja. 

„Architektura wzmacnia działanie sił naturalnych – nie istnieje bez przyrody, ponieważ jest jej częścią. Sposób, w jaki człowiek usiłuje zamieszkiwać świat, zależy od tego, na ile planeta Ziemia daje możliwość utrzymania na niej życia dzięki takim siłom, jak światło, grawitacja, krążenie wody” – mówią twórcy „Amplifikacji natury”. W Pawilonie Polskim pokażą, w jaki sposób architektura staje się tłumaczem zjawisk w skali planetarnej. Ich projekt unaoczni, że zjawiska takie jak opady deszczu, historia geologiczna czy pory roku znajdują wyraz również w lokalnych, modernistycznych projektach powstających w powojennej Polsce. Tym samym wskazują na uniwersalny charakter wpisania przyrody w to, co społeczne, a tego, co społeczne – w przyrodę. Autorzy projektu kierują uwagę widza na ucieleśnioną wiedzę o świecie – chronobiologię. Czytają architekturę przez pryzmat synchronizacji żywych organizmów z cyklami planetarnymi, a język traktują jako sposób kodowania doświadczenia ciepła, wilgoci, światła, zjawisk pogodowych. Na wystawie prezentują konstrukcje przestrzenne, dla których punktem wyjścia były badania regionalnych dialektowych różnic w opisie rodzajów deszczy. Dostrzegają też inspiracje płynące z wiejskiej architektury zakorzenionej w tradycji lokalnej i projektują, odwołując się do preindustrialnych rytmów społecznej aktywności. Ale sygnalizują też, że archetyp domu jako schronienia przed naturą i przyrodą jest już nieaktualny, wymaga refleksji i weryfikacji. Człowiek nie jest w stanie odgrodzić się np. od smogu czy innych zanieczyszczeń będących efektem dążenia do komfortu i modernizacji, zamykając się w „czterech ścianach”. Myśląc o chronobiologii, synchronizacji ze zjawiskami i cyklami planetarnymi, twórcy badają, w jakim stopniu architektura stanowi medium łączące człowieka z planetą – problematyzują nowe wątki w myśleniu o architekturze i uciekają od stereotypów narzucanych przez kapitalistyczny sposób zarządzania przyrodą. 

Jeden z pięciu modeli prezentowanych na wodzie na wystawie Amplifikacja natury w Pawilonie Polskim. Model Warszawianki (stan z 1972), 2018, badania i rekonstrukcja: CENTRALA, foto: Anna Zagrodzka.

W przestrzeni Pawilonu Polskiego artystka Iza Tarasewicz rzeźbiarsko interpretuje zagadnienia projektu i badania grupy CENTRALA. Efektem jej pracy jest odwzorowanie rzeźby terenu – formy ukształtowanej na wzór skarpy warszawskiej wyrzeźbionej przez pra-Wisłę i wody polodowcowe. Rzeźba jako odlew i odcisk, negatyw i pozytyw, w przestrzeni wystawy pełni funkcję ekspozycyjną. Wypełniona wodą niecka wraz z unoszącymi się na wodzie modelami tworzy laboratorium wyobraźni, nazwane przez twórców „pływającym imaginarium”. To analityczny diagram przeobrażania sposobu myślenia o architekturze – jako o procesie materialnym, przyrodniczym, oddziałującym na różne zmysły i sposoby organizowania życia. Dzięki temu zabiegowi twórcy pokazują, że wyporność wody inaczej niż siła grawitacji organizuje układ obiektów w przestrzeni. Celem projektu jest więc odwrócenie uwagi odbiorców od formy architektonicznej. Zespół koncentruje własne twórcze i badawcze poszukiwania na zagadnieniach związanych z przestrzenią architektoniczną jako strefą współistnienia i interakcji z innymi ludźmi, zwierzętami czy nawet wirusami i bakteriami uczestniczącymi w procesach zachodzących w systemach Ziemi.

Tarasy, nasypy, niecki w kompleksie sportowym Warszawianka (1954-1972) kierują biegiem wody żłobiącej i rozmywającej zbocza skarpy warszawskiej nieprzerwanie od wycofania się lądolodu. Materiały badawcze do wystawy Amplifikacja natury, 2018, ilustracja: CENTRALA na podstawie mapy ortofotomicznej z 1945 roku.

Pomnik współczesnego deszczu: rodzaje mazowieckich opadów w 2017 roku w zależności od wielkości kropli. Zrekonstruowane na podstawie badań etnolingwistycznych nt. zróżnicowania dialektowego i słownika oddającego wyczulenie na zróżnicowanie opadu opracowanych w 1956 przez Władysława Kupiszewskiego. Materiały badawcze do wystawy Amplifikacja natury.

„Amplifikacja natury” jest efektem trwających od sześciu lat badań architektonicznych prowadzonych przez grupę CENTRALA. Akcentuje całe spektrum zmysłowych odczuć i emocji wywoływanych przez naturę i świadomie niedoświadczanych na co dzień przez człowieka, który „zamyka się” w architekturze. Wystawa ma oddziaływać na widza na trzech poziomach. Na pierwszym wskazuje siły stanowiące budulec architektury – grawitację, krążenie wody, oscylację światła. Na drugim – analizuje pięć obiektów architektonicznych, które zostały wybrane ze względu na działanie tych sił. Trzeci, najbardziej rozbudowany poziom, pokazuje obiekty w szerokim kontekście: architektonicznym, artystycznym i naukowym, oraz w skalach – od najmniejszej, lokalnej, aż po planetarną. Kolejnym elementem uzupełniającym wystawę jest książka „Amplifikacja natury. Wyobraźnia planetarna architektury w epoce antropocenu” pod redakcją Anny Ptak, według projektu graficznego Krzysztofa Pydy.

Jeden z pięciu modeli prezentowanych na wodzie na wystawie Amplifikacja natury w Pawilonie Polskim. Pawilon deszczy, 2018 projekt: CENTRALA, foto: Anna Zagrodzka.

Prezentacja w Pawilonie Polskim wpisuje się w temat przewodni 16 Międzynarodowej Wystawy Architektury – La Biennale di Venezia, której kuratorki Yvonne Farrell i Shelley McNamara nadały tytuł „Freespace” (Wolna przestrzeń). Wskazując różne aspekty tego zagadnienia oraz rolę architektury w choreografii życia codziennego, zaakcentowały także rolę darów natury: światła słońca i blasku księżyca, powietrza, grawitacji, materiałów – zasobów naturalnych i tych wytworzonych przez człowieka. Grupa CENTRALA i kuratorka Anna Ptak interpretują tytuł „Freespace” jako pewną „darmową przestrzeń”, rodzaj daru, jakim są siły podtrzymujące życie na planecie, bez których nie byłoby architektury. 

Architektoniczne uzmysłowienie deszczu w Sienie: woda deszczowa całego miasta spływa do jednej studzienki; fot. Michał Murawski. Materiały badawcze do wystawy Amplifikacja natury.

CENTRALA — Małgorzata Kuciewicz, Simone De Iacobis – warszawskie studio architektoniczno-badawcze zostało założone w 2001 roku jako platforma wspólnych poszukiwań twórczych architektów, designerów i artystów przez Krzysztofa Banaszewskiego, Małgorzatę Kuciewicz, Jana Strumiłłę i Jakuba Szczęsnego. Od 2016 roku CENTRALĘ prowadzą Małgorzata Kuciewicz i Simone De Iacobis (w zespole od 2010), realizując program niezależnych badań, reinterpretacji i interwencji dążących do odnowy języka architektury. Autorzy dziesiątek wystaw, projektów przestrzeni publicznych i interwencji artystycznych w Polsce i zagranicą.

Iza Tarasewicz – artystka, rzeźbiarka, autorka instalacji przestrzennych, dźwiękowych i performansów. Jej sztuka balansuje między skrupulatnym dociekaniem dotyczącym materialnych i fizycznych podstaw życia, jedności organicznych i nieorganicznych bytów a podejściem witalistycznym, intuicyjnym i zakorzenionym w praktykach wiejskiej zaradności i rzemiosła. Autorka wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych na całym świecie, laureatka konkursu „Spojrzenia 2015 – Nagroda Deutsche Bank”.

Anna Ptak – kuratorka projektów artystyczno-badawczych, z wykształcenia antropolożka kultury, zainteresowana ekologicznymi i politycznymi uwikłaniami praktyk kulturotwórczych. Redaktorka książek, współkuratorka międzynarodowego programu rezydencji i kuratorka wystaw w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, m.in.: „kurz/dust/ghobar” (2015, z Amandą Abi Khalil), „Maja Bekan: 23 zgromadzenia” (2017), „Blue Box. Five Pieces on a Background” (2016, Izolyatsia, Kijów). 

Jacek Damięcki – polski architekt i wynalazca. Jego bezkompromisowe koncepcje przestrzenne i synkretyczne projekty wiążą elementy zaczerpnięte z doświadczeń wielu dyscyplin — sztuki, geometrii, sportu. Od lat sześćdziesiątych wykonuje projekty architektoniczne, wystawiennicze, makroinstalacje przestrzenne i malarskie. Autor największych instalacji artystycznych w przestrzeni publicznej w Polsce, „Warszawy XXX” (1974) i „Chmury” (1994). W 2016 roku Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki prezentowała monograficzną wystawę jego dorobku: „Jacek Damięcki. Makroformy”.


Pawilon Polski na 16 Międzynarodowej Wystawie Architektury – La Biennale di Venezia
Wenecja, 26 maja–25 listopada 2018

Amplifikacja natury 
CENTRALA – Małgorzata Kuciewicz, Simone De Iacobis 
we współpracy z Izą Tarasewicz i Jackiem Damięckim
kuratorka: Anna Ptak

komisarz Pawilonu Polskiego: Hanna Wróblewska
zastępca komisarza: Joanna Waśko

organizator: Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki

Udział Polski w 16 Międzynarodowej Wystawie Architektury w Wenecji finansuje Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. 


Zaloguj się jako Użytkownik aby móc dodawać komentarze.

Inne wydarze architektoniczne:

Wystawa "Dzielnica 22. Janusz Bartkowicz – rysunki"

Janusz Bartkowicz – artysta grafik, studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Debiutował w 1963 roku wystawą rysunku w galerii ZPAP w Domu Plastyków w Krakowie. Współpracował z Wydawnictwem ARKADY. Jest autorem wielu ekspozycji, plakatów, grafiki książkowej, dekoracji wnętrz.

więcej

Wykład prof. Ewy Kuryłowicz "Wnętrze miasta, które kształtują ludzie"

Archi Prelekcje to znany i lubiany cykl spotkań organizowany w Gdyni. Tegoroczna edycja 12. Weekend Architektury w Gdyni 2022 odbyła się pod koniec sierpnia. Jednym z punktów programu była prelekcja Ewy Kuryłowicz. Wykład dostępny jest do obejrzenia na stronie Gdyńskiego Szlak Modernizmu na Youtube.

więcej

Zobacz wykłady Gdynia Design Days i wyróżnione projekty

Gdynia Design Days to topowy nadbałtycki festiwal designu. Każda edycja jest pretekstem do poruszania zagadnień związanych z szeroko pojętym projektowaniem w kontekście zmian, jakie zachodzą w naszym otoczeniu. Zapis spotkań, prelekcji i wykładów dostępny jest do obejrzenia na Youtube. Przypominamy najciekawsze spotkania. Na stronie festiwalu zaprezentowano też wyróżnione projekty.

więcej

Wykłady z cyklu Elementy Architektury

Elementy Architektury to cykl spotkań poświęconych architekturze organizowany przez Instytut Architektury i Goethe Institut Krakau. Przypominamy tegoroczne wykłady będące czwartą odsłoną cyklu, których uczestnikami i gośćmi byli architekci, urbaniści, eksperci i miejscy aktywiści.

więcej

Wykłady online Instytutu Dizajnu w Kielcach - o designie i projektowaniu

Na stronie Instytutu Dizajnu w Kielcach na Yotube można znaleźć wiele ciekawych spotkań i wykładów online. O projektowaniu, designie i nie tylko! Przypominamy ostatnie prelekcje, które warto zobaczyć. Na liście m.in. wykład pt. "Społeczna utopia. Jak przestrzeń dzieli zamiast integrować?".

więcej

Tożsamość. 100 lat polskiej architektury. Radom

Organizatorzy zapraszają na ostatnią już odsłonę wystawy w ramach tegorocznej serii Tożsamość. 100 lat polskiej architektury. Tym razem ekspozycję można oglądać w Radomiu w Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej.

więcej

Wykład „Czy Le Corbusier zaprojektowałby blok francuski?”

Wykład "Czy Le Corbusier zaprojektowałby blok francuski?" to spotkanie z nową odsłoną strony Krakowski Szlak Modernizmu i szlaku architektury postmodernistycznej (Pomoszlak). Wykład wygłosiła dr Dorota Jędruch - historyczka sztuki, wykładowczyni w Instytucie Historii Sztuki UJ, członkini zarządu Fundacji Instytut Architektury, kuratorka wystaw architektonicznych.

więcej

. Wróć do listy tematów
dowload...
dowload...
dowload...
Co czytają inni: Zobacz więcej
dowload...

R E K L A M A

Ta witryna używa plików cookies, aby zapewnić użytkownikom maksymalny komfort przeglądania. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Przez dalsze aktywne korzystanie z naszego Serwisu (scrollowanie, zamknięcie komunikatu, kliknięcie na elementy na stronie poza komunikatem) bez zmian ustawień w zakresie prywatności, wyrażasz zgodę na przetwarzanie danych osobowych przez Gamma Media bedącego wydawcą portalu infoArchitekta.pl. Dane przechowywane w celach marketingowych i statystycznych. Dane użytkowników gromadzone są anonimowo. Akceptuj;